جوانانه...

              خصوصیات دانشجوهای کشورهای مختلف

 

ژاپن : به شدت مطالعه می کند و برای تفریح ربات می سازد!

مصر : درس می خواند و هراز گاهی علیه حسنی مبارک،در و پنجره دانشگاهش را می شکند!

هند :او پس از چند سال درس خواندن عاشق دختر خوشگلی می شود و همزمان برادر دوقلویش که سالها گم شده بود را پیدا می کند. سپس ماجرا های عاشقانه و اکشنی پیش می آید و سر انجام آن دو با هم عروسی می کنند و همه چیز به خوبی و خوشی تمام می شود!

عراق : مدام به تیرها و خمپاره های تروریست ها جاخالی می دهد و در صورت زنده ماندن درس می خواند!

چین :درس می خواند و در اوقات فراغت مشابه یک مارک معروف خارجی را می سازد و با یک دهم قیمت جنس اصلی می فروشد!

گینه بی صاحاب : او منتظر است تا اولین دانشگاه کشورش افتتاح شود و به همراه برو بچ هم قبیله ای درس بخواند!

کوبا : او چه دلش بخواهدیا نخواهد یک کمونیست است و باید باسواد باشد و همین طور باید برای طول عمرفیدل کاسترو و جز جگر گرفتن جمیع روسای جمهوری آمریکا دعا کند!

پاکستان : او به شدت درس می خواند تا در صورت کسب نمره ممتاز، به عضویت القاعده یا گروه طالبان در بیاید!

اوگاندا: درس می خواند و در اوقات بیکاری بین کلاس، چند نفر از قبیله توتسی را می کشد!

انگلیس : نسل دانشجوی انگلیسی در حال انقراض است و احتمالا" تا پایان دوره کواترنری! منقرض می شود ولی آخرین بازماندگان این موجودات هم درس می خوانند!

ایران : عاشق تخم مرغ است!  سر کلاس عمومی چرت می زند و سر کلاس اختصاصی جزوه می نویسد! سیاسی نیست ولی سیاسی ها را دوست دارد. معمولا" لیگ تمام کشورهای بالا را دنبال می کند!  عاشق عبارت "خسته نباشید" استُ البته نیم ساعت مانده به آخر کلاس! هر روز دو پرس از غذای دانشگاه را می خورد و هر روز به غذای دانشگاه بدبیراه می گوید!او سه سوته عاشق می شود! اگر با اولی ازدواج کرد که کردُ والا سیکل عاشق شدن و فارق شدن او بارها تکرار می شود!جز قشر فرهیخته جامعه محسوب می شود ولی هنوز دلیل این موضوع مشخص نشده که چرا صاحبخانه ها جان به عزرائیل می دهند ولی خانه به دانشجوی پسر نمی دهند!او چت می کند! خیابان متر می کند و در یک کلام عشق و حال می کند! همه کار می کند جز این که درس بخواند. نسل دانشجوی ایرانی درسخوان در خطر انقراض است ! از من می شنوید بی خیال دانشگاه بشوید بهتر است.( تفریحات بهتر و کم دردسر تری هست!)

نوشته شده توسط هانیه خانم | لینک ثابت |

فردا تولد یکی از بهترین فرشته های زمینی....

 

این پست با تمام وجودم تقدیم تو دوست عزیزم

 

امروز از خواب پاشدم به نظرتون اولین چیزی که یادم افتاد چی بود؟؟؟

اولین چیزی که یادم اومد تولد یکی از بهترین دوستان زندگیمه...از اول بهمن دارم نقشه می کشم برای تولدش چیکار کنم که خوشحال بشه... بالاخره فهمیدم که بهترین کار اینه که یه پست قشنگ براش بزارم تا بفهمه که همیشه به یادشم ... یک سال و پنج ماه از دوستی ما می گذره خیلی با معرفته خیلی مهربونه برای منم خیلی عزیزه توی همین نت هم باهاش آشنا شدم... ولی امیدوارم دوستیمون هیچ وقت تموم نشه....براش آرزو های قشنگ قشنگ می کنم و می گم امیدوارم بهترین گیتاریست و جهان بشی و طبق قرار بیای حال منو بگیری با صدای گیتارت منو متعجب کنی ...آدم پر حرفی نیست بر عکس من... خیلی شر و شیطون نیست برعکس من.... خیلی خوشگله بر عکس من...و از مشخصه های اصلی این آدم زبون شیرینی که داره ای نهو من...

فکر کنم دیگه خیلی ازش تعریف کردم گرچه زیاد پررو نیست  و بچه ی آرومیه (بر عکس من) ولی به هر حال می ترسم از گنجایشش بگذره.

 *** وحید جان دوست دارم اندازه ی یه دنیا .....

 

 تولدتم مبارک...

                                   تولدت مبارک....

 تولدت مبارک....

                                       تولدت مبارک...

 تولدت مبارک.....

                                                                     تولدت مبارک.... 

 

 

۱۴ بهمن روز تولد عزیزترین عزیزم مبارک

                                             

                               

دیگه بسه براش رنگین کمون درست کردم...دوست دارم وحید دوست خوبم انشاالله سال بعد بهتر بهت تبریک بگم.  

نوشته شده توسط هانیه خانم | لینک ثابت |

اسارت زیبا تر از آزادی !!!

اسیر فرانسوی ( پاریس۲۱فروردین ۱۳۰۹ )                                                   

 

در (بزانسن) بودم. یکروز وارد اتاقم شدم دیدم پیشخدمت آنجاپیش بند چرک آبی رنگ خودش را بسته و مشغول گردگیری است.مرا که دید رفت کتابی را که به تازگی راجع به جنگ از آلمانی ترجمه شده بود از روی میز برداشت و گفت: ممکن است این کتاب را به من عاریه بدهید بخوانم؟                                              

- با تعجب از او پرسیدم: به چه درد شما می خورد؟ این کتاب رمان نیست.                                   

- جواب داد: خودم می دانم . اما آخر من هم در جنگ بودم و اسیر (بشها) شدم.                             

من چون خیلی چیزهای راست و دروغ راجع به بدرفتاری آلمانی ها شنیده بودم کنجکاو شدم.خواستم از او زیر پا کشی بکنم ولی گمان می کردم مثل همه فرانسوی ها حالا می رود صد کرور فحش به آلمانی ها بدهد.باری از او پرسیدم : آیا بشها (به زبان تحقیر آمیز فرانسه به جای آلمانی ها) با شما خیلی بدرفتاری کردند؟ممکن است شرح اسارت خودتان را بگویید؟

این پرسش من درد دل او را باز کرد وبرایم این طور حکایت کرد:                                                     

<من دوسال در آلمان اسیر بودم . خیلی وقت نبود که سرباز شده بودم. نزدیک شهر (نانسی) جنگ در گرفت. عده ما تقریبا" سیصد نفر می شد. آلمانیها دور ما را گرفتند .سر هوایی شلیک کردند. ما هم چاره ای نداشتیم نمی توانستیم ایستادگی بکنیم همه مان تفنگ ها را انداختیم و دستهایمان را بالا کردیم.چند نفر از آلمانی ها جلو آمدند ، یکی از آنها به زبان فرانسه گفت:((شما خوشبخت بودید که جنگ برایتان تمام شد، ما هم خیلی دلمان می خواست که به جای شما بوده باشیم.)) بعد جیب های ما را گشتند هر چه اصلحه داشتیم گرفتند و ما را دسته دسته کرده با پاسبان روانه کردند. چند نفر ذخمی میان ما بود که به مریضخانه فرستادند،بعد از دو روز مسافرت من و یک اسیر فرانسوی دیگر را نگهبان اتاق اسیرهای ناخوش روسی کردند. اما از بس که این کار کثیف بود و ناخوش ها روی زمین اخ و تف می انداختند، من چند روز بیشتر آنجا نماندم. خواهش کردم کار مرا تغییر بدهند،آنها هم پذیرفتند. بعد مرا فرستاند نزدیک شهر (کلنی) در یک دهکده برای کارهای فلاحتی، رفیقم هم با من بود. از صبح زود ساعت شش بلند می شدیم، به طویله سر می زدیم، اسبها را قشو می کردیم، به کشتزار سیب زمینی سر کشی می کردیم. کارمان رسیدگی به کارهای فلاحتی بود، در همان جا من و رفیقم به خیال فرار افتادیم، دو شب و دو روز با پای پیاده از بیراهه به این سو و آن سو می رفتیم،می خواستیم از راه هلند برویم به فرانسه. بیشتر شبها راه می افتادیم، بدبختانه آلمانی هم بلد نبودیم. من چون گوشم سنگین بود چند کلمه بیشتر آلمانی یاد نگرفتم، اما رفیقم بهتر از من یاد گرفته بود، تا اینکه بالاخره گیر افتادیم،جای ما را عوض کردند و ما را فرستادند به جنوب آلمان.>                                                                                                                       

- شما را گوشمالی نکردند؟                                                                                              

<هیچ. تنها ما را ترسانیدند که اگر دوباره این کار را تکرار بکنیم. آزادیمان را خواهند گرفت و کارهای سخت تری به ما خواهند داد. ولی کارمان مثل پیشتر فلاحت بود،جایمان هم بهتر شد. با دخترها عشقبازی می کردیم، یعنی روزها که در جنگل کار می کردیم فاصله به فاصله دیدبان بود که مبادا از اسیری ها کسی بگریزد. ولی شبها دزدکی بیرون می رفتیم، رفیقم یک زن را آبستن کرد. چون به پیش سینه ی ما نمره دوخته بودند، شب که می شد روی آن را یک دستمال سفید بخیه می زدیم و هر شب ساعت هشت از مزرعه می آمدیم بیرون، نزدیک ایستگاه راه آهن جای دید و بازدید ما با دخترها بود. چیزی که خنده داشت، ما زبان آنها را نمی دانستیم، دختری که با من بود موهای بور داشت، من او را خیلی دوست داشتم، هیچ وقت فراموشم نمی شود. بالاخره رندان فهمیدند از ما شکایت کردند ما هم یکی دو شب نرفتیم، بعد جای ملاقات خودمان را عوض کردیم...>                                                                      

- بدرفتاری آلمانی ها نسبت به شما چه بود؟                                                                        

<هیچ. چون ما به کار خودمان رسیدگی می کردیم، آنها هم از ما راضی بودند و کاری به کارمان نداشتند فقط دو سه بار کاغذهای ما را نرسانیدند.>                                                                                 

-  کداه کاغذها؟                                                                                                                    

< برای اسیری ها مبادله ی کاغذ برقرار بود به این ترتیب که کاغذ خویشان اسیری های آلمانی را فرانسوی ها می گرفتند و آلمانی ها هم کاغذ اسیری های فرانسه را مابین ما تقسیم می کردند.>       

- علتش چه بود؟                                                                                                             

<می گفتند: که صاحب منصب های آلمانی که در فرانسه اسیر شده بودند، فرانسوی ها آنها را الجزایر فرستادند و آنها را به کارهای سخت وادار کردند و با اسیرهای آلمانی بدرفتاری می کنند، از این جهت آلمانی ها هم کاغذ مارا نرسانیدند، اما وقتی  شنیدیم که آلمانی ها شکست خوردند و قرار شد برگردیم به فرانسه با رفقا آن قدر لش کشی کردیم! کی جرئت می کرد با ما حرف بزند؟ در همان راه آهنی که ما را به فرانسه می آورد، عکس ویلهم را با تنه ی خوک روی بدنه ی اتاق کشیده بودیم و زیرش نوشته بودیم: پست باد آلمان. راه آهن را نگه داشتند، نزدیک بود دعوا بشود... >                                     

بعد ازآنکه نیم ساعتی شرح اسارت خودش را داد، آهی کشید و گفت: بهترین دوره ی زندگانیم همان ایام اسارت من در آلمان بود و جاروب را برداشته از در بیرون رفت.   

((صادق هدایت- زنده بگور))

__________________
از من يكي مپرس كجاي دلم شكست
يكجا دو جا كه نيست صد جا شكسته است                                                                         
از بس كه ذره ذره دلم را شكسته اند
حسرت برم به آنكه به يكجا شكسته است                                                                                                            

                                                                                        

                                                      

نوشته شده توسط هانیه خانم | لینک ثابت |